Estructura web

viernes, 20 de febrero de 2015

CASting en la montaña con Rosa Vaamonde


CASting en la montaña con Rosa Vaamonde


Vamos allá.
Leedlo con calma, vale la pena.
Hoy en CASting tenemos a un personaje típico de los montes galaicos.

Conocida por muchos y apreciada por todos, no sabíamos muy bien como Rosiña, fue a caer en las zarpas del CAS, hoy se encarga de desvelarnos el secreto.

Se ha ganado el cariño de todos por su compañerismo y la alegría que pone en todo lo que hace (aunque a veces parece que muerde).

Polifacética en los deportes y en sus habilidades, lo mismo la puedes ver corriendo por el monte como… bueno, cualquier comparación animal me puede costar un disgusto, así que mejor, como una loca (mejor ¿no? Rous) , que remando en un kayak que sería la envidia de David Cal, que ejerciendo de hooligan del Crat.

Leed su blog vale la pena: http://cronicasdomaquis.blogspot.com.es. Es más que interesante.


(¿Fixeno ben Rosiña?, El Grinch)


1 - NOME: Rosa Vaamonde

2 – DATA DE NACIMIENTO: 18/10/1966

3 – PROFESIÓN: Funcionaria

4 – UNHA COMIDA: Calquera que non perpetre eu.


5 – UNHA BEBIDA: Antes e durante: auga de coco e auga. Logo xa veñen as birras, que son a miña auténtica motivación pa afojar polo monte. O ben que saben despois.

6 - PARA IR O MONTE, ¿DIVINA DA NORTE OU COA CARA LAVADA?: Bueno, eu coa cara lavada tou ijualmente divina da morte, pero normalmente poño protección, non vaia ser o demo. Protección con color desa que logo mancha os panos, as luvas, o buff e veña todo lixado. Ti usas protección verde, Grinch?

7 - ¿DESDE CANDO NO MONTE?:   Mellor sería “para cando o monte?”. Polo de ajora, e desde hai dous anos, son trotadora ocasional de pistas, montículos, outeiros e montes pequerrechiños.

8 - ¿POR QUE A MONTAÑA?: Por que o monte?  [corrixo eu] Porque aborrecín correr en asfalto. Paréceme aburrido e lesivo. Cando viñen vivir a Coruña a cidade facíaseme demasiado asfáltica e fun virando cada vez máis a saír por pistas de terra (polo Mero, a Torre, San Pedro e Bens). Logo, a primeira vez que pisei unha carreira montuna, a subida por San Pedro de Rochas en Esgos, decateime de que dera xusto co que estaba buscando. E non, non me refiro a chejar de última. Trátase de que ademais da beleza da paisaxe, o ambiente é outro mundo: a xente máis relaxada, falas moito, combinas carreira, trote e reptar nas encostas, fas moitas risas, caes de cu, botas moitos xuramentos, éncheste de merda, enchóupaste, maldís o momento en que te inscribiches, paras a axudar a un acalambrado / esguinzado ou o que se tercie, impórtache un pemento o tempo e cando volves para a casa o subidón é tal que mesmo cando nos días seguintes ao baixar as escaleiras tes que termar deses adoquíns que che saíron no sitio dos cuádriceps, debúxaseche no careto un sorriso bobalicón e xa estás devecendo por outra.




9 - ¿QUE CHE GUSTA FACER NO MONTE?: Apampar, perderme, mollar os pés, encherme de merda (dispensando), perder os foljos, perder a noción do tempo, rir, suar, deixarme ir, deixar a mente en branco, desfrutar o momento.

10 – CAL FOI O TEU MAIOR LOGRO NO MONTE?: Parar para axudar cando foi necesario. Son unha pésima trotadora, así que o máis meritorio que poida ter feito é botar unha man. Home, tamén me fixo ilusión completar 53 km no Camiño dos Faros, pero máis que estar orgullosa por min o que me quedou foi un profundo agradecemento cara á organización e a xente que me acompañou no camiño. O mérito é deles. E os que fixeron os 203 xa non che quero contar!

11 – UN LUGAR ONDE NON CANSAS DE IR: As Fragas do Eume. Gustaríame ter máis tempo para chegar a aborrecer sitios preciosos, pero como non o teño e as Fragas están a man, podo confirmar que non as aborrezo por moito que vaia.

12 – UN LUGAR ONDE NON VOLVERÍAS: Mentres estou correndo sempre hai un momento en que digo que non volvo correr nunca máis, pero lojo se me pasa a tontería. En realidade volvería a todos os poucos montes que coñezo. Pero dos entrenos que fixen, o lugar que menos me gusta é a Zapateira, que para a xente de Coruña é moi socorrida pola proximidade, pero pouco agradable.

13 – UN LUGAR ONDE TE GUSTARÍA IR: Quizais algún día correr nalgunha desas marabillosas probas de Madeira e Canarias que soamente vin en fotos e me dan envexa da malísima.

14 – ALGO QUE SEMPRE LEVAS AO MONTE: Compañía. Correr pola cidade asócioo xeralmente a un hábito solitario, pero o monte pide ir en grupo.

15 – ALGO QUE NUNCA LEVAS AO MONTE: Présa.

16 – UNHA PROBA NA QUE CHE GUSTARÍA TOMAR PARTE. Calquera á que teña ocasión de ir por axenda (copada) e forma física (lamentable) Se pode ser, cunha parte nocturna; este verán corrín por primeira vez con frontal e descubrín en min unha veta mineira oculta ou aljo así.

17 -¿SON AS MULLERES DE MONTE TAN RUDOS COMO DIN?, ¿E OS HOMES?
Somos xente requintada e sensible, cajonojlorio.


18 – UN RETO: Divertirme. Non mancarme. Ir sacando tempo para poder escapar ao monte de cando en ves.

19 – RECOMÉNDALLE A ALGUÉN O  MONTE:  Estou eu, que máis se pode pedir?  Ja, ja, ja!!!!!

20 - ¿POR QUE OU POR QUE NON CAS? Un día fun á carreira da Auga en Sada, e cando rematou había toldo, paparota, xente que berraba coma se falasen dunha leira a outra, un que me servía birra dunha xarra, outros que xogaban ao rugby cunha bica larpeira, e non sei como foi que acabei do CAS, ijual botáronme droja. Así que se che gusta a birra, os toldos, as paparotas, xogar ao rugby cunha bica larpeira e berrar, faite do CAS.
  
21 – CÓNTANOS O QUE QUEIRAS. Que tal publicitei o CAS? Justouvos?


(Gracias guapisima, sabemos lo dificil que es conseguir una entrevista con una famosa como tu)




lunes, 16 de febrero de 2015

I TRAIL DAS CAMELIAS (Concello de Vedra)

I TRAIL DAS CAMELIAS (Concello de Vedra)


Esta vez no toco madrugar demasiado, a las 07:30 pasaba a recoger a Fátima y Vedra está a menos de una hora, por lo que aún nos daba tiempo a desayunar.

Camino del primer trail “largo” de la temporada: “I Trail das Camelias”, el perfil prometía mucha pista y mucho correr, poco desnivel para la distancia, pero todo junto y en la segunda mitad, o sea, a ver que salía de allí, la idea era acompañarla a ella y a ver hasta dónde puede llegar.

Parecía que íbamos a tener frio y lluvia.

Mucha BTT ya que al mismo tiempo se celebraba la V edición de la ruta para bicicletas de montaña.

Cuando bajamos del coche,  lo primero que hago es mirarle las zapas, no vaya a ser que me venga otra vez con los zuecos, noooo, esta vez trae las ruedas buenas.

Desayunamos en una casita rural y a por los dorsales, aunque no había  muchos  inscritos, bastantes conocidos, entre ellos los incombustibles del Boimorto, Norris, Diego, etc.

Del CAS Luis Rodriguez y su cámara y su sonrisa  que no sé cómo coño hace pero no se pierde una el carbón.


Arrancamos con un poco de retraso,  y ni lluvia, ni frio.

Salimos hacia  el final y con calma, que esto es muy largo y hay tiempo para recuperar. Primer Km. paramos a ajustarle la mochila.

Bajada unos tres km y un pequeño atasco para para saltar un “regato” aprovecho para quitarme el cortavientos. Yo salto sin problemas, ahí viene Fati, coge impulso, se lanza, 
alcanza, más o menos la mitad del camino, “choff” sale sin problemas,

-  Joder, acabamos de empezar y ya voy empapada - bufa

Paramos a que se quite el chubasquero.

-   Que si la mochila, que si el río, que si calor, vaya carrera que me va a dar”

Unas cuantas subidas y bajadas, Fátima ve su “victima”, a la tercera en la clasificación femenina y se lanza, tanto que se pasa un cruce, unos 200 metros.

Y llegamos la rio, a correr tocan, la verdad es  que el camino es impresionante, va crecido,  una ruta que vale la pena. La dejo  ir delante, pero se me lanza demasiado, y esto no ha hecho más que empezar, pero  es que ya esta cerca  y Fátima huele pódium , aun así vamos demasiado deprisa para ser el km 7 y quedando todo el ascenso. Me coloco delante y ponemos el control de velocidad más o menos a 6 min/km, lo mantenemos y vamos alcanzando gente.

En el segundo avituallamiento, no  paramos, no se da cuenta, pero hemos adelantado a su “rival”  se lo digo un rato después cuando ya la hemos distanciado, aquí llevamos mejor ritmo.

Se acaba lo bueno en el km 15 se empieza a subir y ya no se para hasta el 25, salvo algunos pequeños descensos como para coger impulso.


Subimos monte a través, hasta un alto que nos permite ver un montón de km a la redonda y muy cerca de las obras del AVE, a partir de ahí casi todo el ascenso por pistas.

En el tercer avituallamiento se nos alcanzan es evidente que suben mejor que nosotros, arrancamos antes y los vamos manteniendo, Llegamos a un alto y giramos a la derecha, al fondo veo  un pico con una capilla, que tiene muy mala pinta.


- Seguro que acabamos subiendo hasta allí.

Efectivamente, ascendemos, y a unos 50 metros de tocarla, giramos y bajamos por una trialera “dificililla”.

-  Bueno, teóricamente la subida se acabó.

Bajo rápido y espero en la pista. Mi gozo en un pozo a 200 metros tenemos que volver a subir por una torrentera como la que hemos tomado para bajar.
En la Capilla de San Sebastián, yo me paro a contemplar las vistas, son impresionantes.
Nos alcanzan y nos superan.

-  Ya está, ya lo he perdido.
-   Tranquila que queda mucho y ella sube mejor pero ahora ya es todo cuesta abajo. (Mentira podrida).

Control de paso y a bajar.

- Tira que tengo que para un momento, (parada a pis) y a colocar la mochila que me va rozando), Cuando arranco en el asfalto delante de mí se cae un corredor, paro un momento a ayudarle, está bien, no pasa nada.
No sé el tiempo que puede estar parado, pero me tiro cuesta abajo a la caza y captura de mi compañera, adelanto a un montón de gente, y me empiezo a preocupar por si se ha perdido, pregunto a un par de ellos, llego donde la otra chica y también le pregunto si va delante:
-  Uyy si debe estar fuerte porque arranco hace un rato y ni  se le ve.
Acabo de mirar el Garmin y me salen 5 km a 5:00 más o menos hasta que la alcanzo.
- Joder… ¿Pero te has vuelto loca?
Quería distanciarla                                                   - Tranquila que ya no te coge, ni ella ni Killian Jornet.


Espero que no lo pague después.
Curioso, corremos un trecho al lado de la vía del tren
Pistas y más pistas, un buen tramo de asfalto.
Pasamos un área de interpretación con uno molinos muy chulos.
Venga que ya falta  poco.
Cruzamos la autopista y vemos un desvío para el trail corto.
-  ¿No hay nadie para controlarlo?
-    Parece que no
-   ¿Joder y si se me cuelan?
-    Reclamamos.

Otra vez sale como una loca, está claro que el pódium es suyo sea como sea.
En el km 39 entramos en un bosque, y empiezo a sospechar que van a ser más de 40, cruzamos un kilómetro y medio de barrizal y otra pista.

La veo un poco desanimada  por los km de más. y se queja de las piernas, pero ya estamos al lado.
Al cruzar la meta escucha "tercera chica" y le cambia la cara.

Abrazo.

Y ahora si os y habéis tragado todo este coñazo os hago el resumen:

Un trail bonito, muy bien organizado, buena señalización, mejores voluntarios, avituallamientos más que correctos, perfil para los que les gusta correr pero que vale la pena. El tercer tiempo fantástico: cerveza, bocatas,  bollos preñaos,  bizcocho con nata….


Personalmente encantado, con la compañía y con el pódium de la Fati que seguro que no va a ser el único.
Aunque no soy nada competitivo, reconozco que ha sido divertido buscar el trofeo con mi adoptada.
Creo que el poco más de una hora que nos llevo la vuelta ha sido el tiempo más largo que ha estado en silencio en su vida, je, je.
Eso si con una cara de felicidad que daba envidia.


jueves, 5 de febrero de 2015

CASting en la montaña con MARIO GONZÁLEZ


CASting en la montaña con MARIO GONZÁLEZ

Puede presumir de haberse convertido en muy poco tiempo en el personaje más odiado de la noche de los martes y los jueves en el paseo marítimo de Sada, sus interminables sesiones de técnica de carrera torturan sitemáticamente las mentes y los  cuerpos de los pobres "atletas" del CAS mientras sonrie malévolo haciendo caso omiso de los persistentes crujidos articulares que rompen el silencio de la noche.
Este es nuestro director deportivo, Mario, con un un curriculum que asusta a nivel deportivo (gran velocista y saltador) y como entrenador (preparador de grandes campeones),  un día cayo de la burra y se dio cuenta que lo de correr como un loco esta bien, pero que lo del monte esta mucho mejor, sobre todo a ciertas edades... 
Por fortuna esta gran persona ha caído en las fauces de CAS y aqui lo tenemos.




1 – NOMBRE:
Mario González Rodríguez

2 – FECHA DE NACIMIENTO:
16/03/1977

3 – PROFESIÓN:
Gestor deportivo

4 – UNA COMIDA:
Arroz con pescado  (si es rape o mero, mejor que mejor).

5 – UNA BEBIDA:
Agua sola y la filtrada con fermento de cebada y lúpulo. Cuando consigamos un patrocinio  de alguna marca de cerveza pondré nombres.



6 - ¿DESDE CUANDO EN LA MONTAÑA?:
Desde siempre, mis padres me llevaban a mis hermanos y a mí al Galiñeiro a patear  y a comer por la zona.

7 - ¿PORQUE LA MONTAÑA?:
No me quiero ponerme muy zen, pero es un lugar que me hace recordar de dónde venimos y hacia donde no debemos ir para cargárnoslo todo. No es sólo un lugar de entreno, por eso cuando ves paquetes de geles y basura  por el suelo del monte me enveveno.

8 - ¿QUE  TE GUSTA HACER EN LA MONTAÑA?:
Todo lo que se me ocurre…

9 - ¿CUAL HA SIDO TU MAYOR LOGRO EN LA MONTAÑA?:
No hay un momento o hito, cuando dices quiero subir a ese pico sin parar de correr y lo consigues ,  ése es un gran logro tanto física como mentalmente.

10 – UN LUGAR DONDE NO TE CANSAS DE IR:
Cualquier lugar al aire libre en contacto con el mar o con el monte me vale. Siempre por fuera.

11 – UN LUGAR DONDE NO VOLVERÍAS:
Siempre digo lo mismo pero al Marineda o garitos por el estilo. (Pero muy a mi pesar siempre acabo volviendo).

12 – UN LUGAR DONDE TE GUSTARÍA IR:
A los Andes, tienes un 5.000 cerquita de las ciudades,  como ir de Coruña a Santiago.





13 – ALGO QUE SIEMPRE LLEVAS AL MONTE:
Ganas de candela y el móvil por si me paso con la candela.

14 – ALGO QUE NUNCA LLEVAS AL MONTE:
Los malos rollos se quedan en casa, y cuando vuelves del monte a veces sorprendentemente no los vuelves a encontrar. Y como Fede, música. Me gusta oir al monte, mis pisadas, …

15 – UNA PRUEBA EN LA QUE TE GUSTARÍA TOMAR PARTE.
La Ultra Trail de Mont Blanc, ya puestos. Sólo hay dos pequeños inconvenientes, uno de ellos es que nunca corrí una Ultra y otro que tampoco he estado nunca en los Alpes. Son dos pequeños inconvenientes que espero arreglar en pocos años. Ya sabéis Sección de Montaña, hay que organizar una excursioncita a los Alpes.

16 – UN RETO:
Este 2.015 tengo dos retos, acabar el Trail del Courel y la Extreme Lagos. Y por supuesto, aguantar toda la temporada sin romperme más de los que estoy,…

17 – ¿COMO SOPORTA UN ATLETA CON UNA  GRAN TÉCNICA EN LA PISTA COMO TU EL VER  A LAS MANADAS DE  MAMUTS CON ZANCADA DE HIPOPOTAMO QUE SOMOS LA MAYORIA DE LOS TRAILEROS, NO TE DAN GANAS DE LLORAR?
Lo de gran técnica es mucho decir, gran parte de lo que aprendo es  en  base a mis fallos. Y ganas de  llorar no, más bien cuando llevas corriendo un rato detrás de un “mamut” y ves que se te va cada vez más , piensas (de forma bastante negativa con improperios por medio, claro) corriendo así no llegar muy lejos. Y vaya si pueden ir lejos,  mientras yo con la técnica de carrera y que si la abuela fuma  me quedo arrastrándome por los carreiros, ellos cruzan la línea de meta. Ya os iré contando pero estoy dándole vueltas a la adaptación de la técnica de carrera al monte, según los distintos tipos de terreno. Iros preparando los del grupo del Paseo que vais a ser las cobayas.

18 – RECOMIENDALE A ALGUIEN LA MONTAÑA:
Olvídate del tiempo y de los tiempos. Sólo eres tú y visualizar que habrá más allá de la curva que hay ahí delante.


19 - ¿PORQUE O PORQUE NO EL CAS?
Ya he pasado por unos cuantos Clubes de atletismo y el CAS es distinto a ellos. En el resto de clubes había un equipo deportivo y se trataba de crear una masa social alrededor del equipo  a posteriori, (cosa que habitualmente fallaba). En el CAS, es la masa social la que genera  las distintas secciones  deportivas en función de las motivaciones y demandas de los integrantes del club. Creo que el club nos lo  transmite. La idea de que “todo el mundo cuenta para hacernos más grandes” y eso es  lo que genera la gran implicación de directiva y  socios.

20 – CUÉNTANOS LO QUE QUIERAS.

Sr. Valdés gracias. Porque solo por no aguantar los vaciles de mis marcas y de mis ritmos me haces entrenar más y más duro. Que sepas que lo del Pindo no se volverá a repetir!!! 



Espero que con todo lo que te he hecho la pelota, el Grinch libre unos cuantos días de técnica






lunes, 2 de febrero de 2015

III TRAIL SAN ALBERTE (RIBEIRA)

III TRAIL SAN ALBERTE (RIBEIRA)


 Una vez más las chicas dejando más que alto el pabellón del CAS Montaña, este fin de semana , hemos contado con dos representantes en el  III Trail San Alberte en Ribeira, prueba de 13, 5 km muy exigente.

Nuestras Fátimas: Fátima Rodríguez y Fátima López,cumplieron con sus objetivos, apoyadas desde el primer momento por Nacho que hizo un seguimiento exhaustivo de la prueba.

Una de ellas no sabemos cual, nos ha enviado una pequeña nota, sobre sus sensaciones en el día de ayer.

Hoy he tenido mi bautismo en una carrera de trail. 

El trail de San Alberte. La salida ha sido muy rápida pero en pocos km ya comenzaba a distanciarse un poco el mogollón de gente.

En el km 3 empezaba la técnica más exigente. Subidas y bajadas técnicas por algún cortafuegos, las vistas al llegar arriba espectaculares merecían la pena. Pero si ya era difícil subir. Mucho más exigente fue bajar.

Para ser el primer trail lo he pasado bien y muy contesta con el resultado. Décima posición en categoría femenina. Y con ganas de más que ya no es poco."

(Foto "prestada" por la ESCUELA DE BOXEO CANARIO)





martes, 27 de enero de 2015

ESTRENO DE LA SECCIÓN DE MONTAÑA CON LA RUTA DEL AGUA por Mario López Cea y Aroa López Vizcaíno.

Aquí tenemos el magnifico  relato que nos han enviado Aroa y Mario de la Salida del domingo en Guitiriz


ESTRENO DE LA SECCIÓN DE MONTAÑA CON LA RUTA DEL AGUA
por Mario López Cea y Aroa López Vizcaíno.


Hoy se hizo la primera ruta de la sección de montaña, y por una vez nos tocó a la cantera hacer la crónica.

Es parte de la Ruta del Agua, una ruta que va al lado del río Parga primero y el Ladroil después, desde el puente de San Alberto hasta “Sete Muiños” en Guitiríz, de unos 16 Km. de duración.

A las 8:40 quedamos en Sada para organizar los coches y a las 9 salimos hacia San Alberto. Una vez allí mientras los conductores iban a dejar los coches al punto de llegada, después de la charla técnica de Felipe, nos pusimos a jugar al escondite y Abenu hizo un “Abenu” que es un derrape y planchazo todo a la vez. (Jorge toma nota para incluirlo en tu diccionario)

Nos pusimos a andar y el paisaje era precioso, un sendero junto al río, entre árboles autóctonos. El primer descanso en la fuente medicinal de Valdovín, nosotros, Mario y Aroa, nos lo saltamos porque pensamos que la ruta seguía por donde no era y cuando nos dimos cuenta el grupo ya arrancaba comentando todo el mundo que el agua sería medicinal pero olía a huevos podridos, puaj.

Durante la ruta alguno que otro cruzó los charcos por el medio y medio y llegó empapado, pero es parte de la diversión.

En Parga, después de casi dos horas de caminata, paramos sobre las 12 para comer algo en el área recreativa de A Carballeira y algunos aprovecharon para acercarse al feirón, otros a tomar un café y nosotros para ver a los caballos que estaban en la feria.

Después no paramos hasta que en un momento dado, al cruzar una carretera, tuvimos que pararnos a meditar el camino pues como íbamos charlando no nos fijamos por donde habían cogido los que llevábamos delante, pero en seguida vimos las indicaciones.

En uno de los muchos puentes de madera que cruzamos, y que resbalaban mucho, Abenu volvió a patinar y casi se cae, otra demostración de sus habilidades.
Por el camino nos encontramos también alguna fauna, ocas, cabras ...


Al llegar al final de la ruta, después de algo más de 4 horas de caminata, nos encontramos con las piscinas de Sete Muiños, en las que nos queríamos bañar pero no nos dejaron (el agua estaba helada, pero a nosotros nos daba igual) así que nos pusimos a comer. Bueno unos antes que otros, porque Felipe y Jorge fueron a recoger sus coches al punto de salida dónde Edu había dejado la llave del suyo, por lo que no podía abrirlo y Berto y Bea tenían su comida dentro; pobre Edu lo que tuvo que oir, Sandra no podía creerse que con el tremendo mochilón que llevaba no tuviese sitio para la llave del coche, je, je. Pero en cuanto llegaron los dos coches que faltaban, apareció el ya clásico “caldito limpio” de las actividades del CAS y nos apuntamos todos a un vasito, ¡qué rico estaba! ¡y qué calentito!.

Algunos nos acercamos luego en los coches a conocer el Área Recreativa de San Xoan de Guitiríz y su aula de la naturaleza que teníamos reservada para poder comer allí si llovía, un sitio también muy chulo con mesas de piedra, una fuente y donde se puede jugar al escondite muy bien.

Resumiendo, una jornada fantástica en la que nos acompañó el tiempo con un sol muy agradable, en la que todos los pasamos muy bien y con muy buena compañía. El grupo capitaneado por Felipe, y con Beti de “senderista escoba” no dejando que nadie se quedase atrás, con Jorge Valdés para adelante y para atrás, sacándonos fotos a todos y a todo, con Hugo y Tomás incansables, ahora en la cabeza del grupo, ahora en la cola, jugando a esconderse a ver si Beti no los veía y conseguían quedarse detrás de ella, Alberto Morlán llamándome cabra, brrrr, que graciosillo, Lidia aguantando como una campeona aunque a mitad de camino la pobre ya estaba cansada, Ramiro con su botiquín colgado de la cintura preparado para cualquier emergencia, Tirsa y sus amigas, y los simpatizantes y amigos del CAS conociéndonos un poco más gracias a las cuatro horas de charla con los distintos participantes.
Ahora a esperar la próxima salida …


domingo, 25 de enero de 2015

SENDERISMO CAS MONTAÑA - RUTA DEL AGUA GUTIRIZ

SENDERISMO CAS MONTAÑA
RUTA DEL AGUA GUTIRIZ

Hoy hemos realizado una salida de senderismo por una de las multiples "Rutas del Agua" cercanas a nuestra zona, esta vez toco la de Gutiriz.
Zona de gran belleza y adaptada a todos lo públicos, lo pasamos de miedo y además como en el Club Atletismo Sada no dejamos nada a la improvisación los "alma mater" de la ruta, Natalia y Felipe, no se olvidaron de encargar una climatología perfecta.
Os dejamos un enlace al albúm de fotos para daros envidia y que os apunteis a la próxima.
Por cierto, nos gustaria que alguno de los asistentes (además de Aroa) o todos, nos contarais, vuestra experiencia y nos la enviarais a montana@clubatletismosada.com para publicarla en el blog.
Muchas gracias a todos por venir.





jueves, 22 de enero de 2015

CASting en la montaña con FELIPE LÓPEZ

NO MIREIS LA FOTO Y LEED ANTES



Hoy en CASting, contamos con un personaje muy conocido en el mundo de la montaña, no joder, no es el YETI, mira que os dije que no mirarais la foto todavía, egggg queeee...


CASting en la montaña con FELIPE LÓPEZ


Un autentico monstruo (y no por feo) de los deportes en todas sus variantes, devorador de kilómetros y desniveles, corredor enorme moral y literalmente (la verdad es que si lo ves bajando una ladera acojona un poco), y que además siempre esta dispuesto a colaborar con cualquiera que necesite su ayuda.
El gran Feli, nos abre su corazoncito:



1 – NOMBRE:
Felipe López Pérez

2 – FECHA DE NACIMIENTO:
14/06/71, un chorvito.

3 – PROFESIÓN:
Operario de almacén de una cooperativa de la que soy socio.

4 – UNA COMIDA:
Dificil responder a esta pregunta... alguna que necesite más de dos potas para ser preparada, un amigo mío dice en otra época mi comida sería el brontosaurio, jeje.

5 – UNA BEBIDA:
Cualquiera que no lleve alcohol.

6 - ¿DESDE CUANDO EN LA MONTAÑA?:
Pues prácticamente se puede decir que nací allí, a los 8 años entré en los scouts y desde entonces no la he dejado.


7 - ¿POR QUÉ LA MONTAÑA?:
Porque es un lugar maravilloso, estás en contacto con la naturaleza y es el mejor lugar para conocer a las personas, pues es capaz de sacar lo mejor y lo peor que llevamos dentro.

8 - ¿QUE  TE GUSTA HACER EN LA MONTAÑA?:
En la montaña de todo y cuando digo de todo, digo de todo, eso que estais pensando también, respirar el aire puro o ¡qué pensabais?


9 – EXACTAMENTE, ¿EN QUE CONSISTE HACER UN “FELIPE”?
Bueno en realidad esto es un invento del Grinch, que le pone nombre a todo. En un entreno en una bajada embarrada pegué un resbalón y al llegar al final Jorge se estaba cachondeando y entonces le dije “oye, cada uno baja como quiere” y desde entonces un buen resbalón es hacer un Felipe.

10 - ¿CUAL HA SIDO TU MAYOR LOGRO EN LA MONTAÑA?:
Dependiendo de como lo miremos  en sentido vertical la mayor altitud fue el Monte Perdido con 3355 m y en sentido logitudinal fue el ultra Camiño dos Faros con 203 kilometros en 45 horas;   cualquiera de los dos son grandes retos mentales  fundamentalmente, en resumen que soy más terco que una mula.

11 – UN LUGAR DONDE NO TE CANSAS DE IR:
La verdad es que no sé, al monte no me canso de ir, siempre te presenta una cara diferente.


12 – UN LUGAR DONDE NO VOLVERIAS:
A un centro comercial, pero me lo ponen difícil.

13 – UN LUGAR DONDE TE GUSTARÍA IR:
A las montañas canadienses.

14 – ALGO QUE SIEMPRE LLEVAS AL MONTE:
Ganas de pasarlo bien, algo de capacidad de sufrimiento ,una buena dosis de adrenalina...

15 – ALGO QUE NUNCA LLEVAS AL MONTE:
Ni basura, ni trabajo, la montaña es para disfrutar.

16 – UNA PRUEBA EN LA QUE TE GUSTARÍA TOMAR PARTE.
Pues la verdad es que hay más de una, el año pasado me quedé con las ganas del Xtrem de los lagos, pero tanto a nivel nacional como internacional hay varias  que me atraen.



17 – UN RETO:
Retos hay muchos, correr más rapido, subir más alto, correr más distancia, “a cabeza non para”.

18 – RECOMIENDALE A ALGUIEN LA MONTAÑA:
A alguien no, se lo recomiendo a todo el mundo, hay muchas montañas todas iguales y todas diferentes, pero todas ellas aptas para todos si se afrontan en el momento y con la preparación adecuada.

19 - ¿PORQUE O PORQUE NO EL CAS?
Por supuesto CAS SI, el gran grupo humano, el compañerismo, la filosofia del club...

20 – CUENTANOS LO QUE QUIERAS.
Uno, dos, tres, cuatro...


Animo a la gente a participar en la sección de montaña, a los no iniciados que empiecen por las rutas de senderismo, a los que ya tienen un poco más de experiencia en los trails, y los expertos en el tema que se animen a proponernos actividades varias.